Nie wystarczy  „wyrosnąć ze spodenek”…

Nie da się wiecznie „dobrze zapowiadać się” czy „dobrze rokować” ani wciąż z fantazją ułańską funkcjonować w życiu dorosłym, a tym bardziej w publicznym działaniu. Za czyny swoje, a także za brak działania, trzeba ponosić odpowiedzialność i nie zapominać, że nie jest się na świecie samemu. 

Nasze opinie i nasze racje nie są wystarczającą podstawą naszego postępowania. Bo gdyby tak było, to ciągle miotalibyśmy się między swoimi nastrojami i bylibyśmy społecznie nieużyteczni, a nawet szkodliwi. 

Szczęściem dla społeczeństwa, narodu czy państwa jest, gdy przywódcy „wyrośli już ze spodenek” i są w fazie pełnej dojrzałości politycznej, bo sterowanie łodzią państwową z tak liczną zbiorowością to nie są żarty. Przerażenie ogarnia przeciętnego Polaka, w którym bije biało-czerwone serce, widzącego pierwszego sługę wśród sług, który nie dotrzymuje słowa lub wypiera się własnych obietnic czy wypowiedzi wcześniej opublikowanych i – co istotne – zarejestrowanych. 

Rodzi