Marnotrawstwo potencjału naukowego

Mamy kolejny nowy rok akademicki, rozpoczynany przez ponad 300 polskich uczelni, z których „aż” siedem znalazło się w ostatnim, najbardziej prestiżowym rankingu szanghajskim. Ale nie w czołówce, lecz w ogonie – między 500. a 1000. miejscem. Część akademików jest z tego dumna, ale to raczej powód do smuty. Widać, że te nasze uczelnie są słabe, wyniki ich działalności niewiele znaczą, dlatego plasujemy się – także w innych rankingach – raczej wśród krajów tzw. Trzeciego Świata, daleko od elity akademickiej. Mimo obfitości uczelni, kadr akademickich wysoko utytułowanych i ogromu wydawanych przez nie dyplomów, jesteśmy Kopciuszkiem. Ilość tytułów, dyplomów nie przekłada się na poziom innowacji w gospodarce ani nawet na poziom rozumienia słowa pisanego, z czym jest coraz gorzej, jak wskazują wyniki badań. Zresztą i na co dzień coraz trudniej się porozumieć z utytułowanymi, nie dlatego że są tacy mądrzy. Niektórzy nawet zarzucają „maluczkim”, że ich nie pouczyli, jak mają rozumieć to, co