Panowie, policzmy Tuska

Przez salony partii rządzącej przebiega jeden wielki okrzyk rozpaczy: „Andrzeju, wracaj!”. Były prezydent atakowany i poniżany przez 10 lat przez elity wspierające dzisiaj Donalda Tuska, który obok Jarosława Kaczyńskiego miał być złem najgorszym, to dzisiaj szczyt marzeń o lepszym jutrze chwiejącego się gabinetu. Spokojny, kulturalny prawnik z Krakowa próbował znaleźć kompromis pomiędzy Unią Europejską, elitami III RP i obozem niepodległościowym prącym do reform służących zwykłym Polakom. Kompromis okazał się niemożliwy. Andrzej Duda pokazał to wyraźnie pod koniec swoich rządów, jasno oceniając gangsterskie zachowania Komisji Europejskiej i rządu. Sam Tusk próbował to bagatelizować, wyliczając publicznie prezydentowi dni do końca kadencji. Szefowi Platformy i jego współpracownikom nie przyszło do głowy, że PiS pozbawiony dotacji, wpływu na media publiczne, ścigany przez nielegalnie przejętą prokuraturę i służby specjalne, poprze kandydata, który wygra wybory. Kampania wyborcza