Katastrofa ewaluacji

Uczelnie, których mamy w bród, podlegają okresowej ocenie w celu określenia ich wartości, pozycji w domenie akademickiej, co ma przełożenie na finasowanie ich działalności z kieszeni podatnika. Zwykły podatnik nie ma na ten proces wpływu, bo kontrola społeczna u nas niemal nie istnieje. Od lat przestrzegana jest zasada, że profesorów to mogą oceniać tylko profesorowie, co doprowadziło do wyłonienia się nadzwyczajnej kasy akademickiej, która sama się ocenia, kontroluje i awansuje. Ci z samego szczytu hierarchii akademickiej cieszą się dożywotnio z tytułów profesorskich, których im przez lata nikt nie odbierał, bez względu na to czy byli wybitni naukowo i uczciwi etycznie, czy też popełniali oszustwa i nikczemności. Przez lata akademicy „nie zauważyli”, że finansowane są patologie, przy milczącej zgodzie na prowadzenie nieuczciwych praktyk degradujących naukę. Finansowano i awansowano zręcznościowych akademików zaopatrywanych przez fabryki publikacji, spółdzielnie wzajemnie