Antypolityka historyczna tej władzy

Polską racją stanu jest wzmacnianie polityki historycznej i symbolicznej. Zarówno w wymiarze międzynarodowym, jak i w ramach wychowania patriotycznego. Potrzebne jest też stawianie na środowiska idei, które pojmują i promują kulturową moc polskości. Niestety, liberalna-lewicowa władza obrała zupełnie inny kurs w tych sprawach. A tragiczne „przejęzyczenie” minister edukacji Barbary Nowackiej jest najsmutniejszym podsumowaniem parodii historycznej polityki prowadzonej przez trzynastogrudniowców.

Polskość, która nikomu nie wadzi, nie narusza niczyich interesów, nie gniewa ani nie wprawia w zakłopotanie ościennych narodów; polskość sprowadzona do wyrzucania śmieci do kosza – to „ideał patriotyczny” lewicowo-liberalnych środowisk przez długie lata III RP. Rzecz jasna, to też polskość mało siebie świadoma w najtrudniejszych historycznie sprawach, szczególnie jeśli godziły w interesy lepiej lub gorzej zakamuflowanych postkomunistów. Polskość wykrzywiona straszliwie przez