„Babcia Kasia” i „Babcia” Tusk

Coraz śmieszniej, coraz głupiej, coraz straszniej. W ten sposób można streścić wystąpienia uśmiechniętego premiera z ostatnich kilkunastu dni. Już nie tylko Norymberga dla PiS-u, cofnięcie kontrasygnaty, samokrytyka sędziów, teraz do tego kociołka z absurdami doszła tzw. demokracja walcząca. Należy więc zadać sobie pytanie, z czego wynika tak mocne „podkręcenie” narracji przez „uśmiechniętą Polskę”?

Wbrew pozorom głównym odbiorcą komunikatu Tuska nie jest wcale demokratyczna opozycja w Polsce. Warto, po pierwsze, zauważyć, że „demokracja walcząca” jest ideą konstytutywną dla niemieckiego prawa, a nawet filozofii. Jest ona zakorzeniona, w stopniu nieporównanie większym niż u nas, w tamtejszym życiu politycznym i intelektualnym. 

Strach premiera

Można więc śmiało uznać, że nasz uśmiechnięty premier w ten sposób komunikuje się ze swoimi zagranicznymi patronami. Robi to w języku dla nich zrozumiałym, za pomocą idei, które są im bliskie. Czemu to robi? Jest to na