Nauka nieaplikacyjna?

Fizyk Ludwik Boltzmann powiedział, że „nie ma nic bardziej praktycznego niż dobra teoria”. A naukowcy PAN (prof. Daniel T. Gryko) twierdzą, że „potęgę naukową kraju zaczyna się budować od badań podstawowych, a dopiero później można liczyć na wzrost intensywności badań aplikacyjnych” (czyli mających na celu zdobycie nowej wiedzy oraz umiejętności, nastawionych na opracowywanie nowych produktów, procesów lub usług). Krytycznie wyrażają się o preferowaniu badań aplikacyjnych w polityce naukowej, bo to „zniszczy w nauce to, co jest w niej dobre, i zainicjuje odpływ najzdolniejszych za granicę.” Jakoś nie biorą pod uwagę faktu, że najzdolniejsi od dziesiątków już lat odpływają za granicę, a pozostali wznoszą bariery, aby ci z zagranicy nie wracali i nie stanowili dla nich naukowej konkurencji. To osłabia potencjał intelektualny i gospodarczy Polski. Argument, że wspieranie badań aplikacyjnych niszczy w nauce to, co jest dobre, trudno zaakceptować, bo dobre w nauce jest to, że badania