Klasa ludowa nienawidzi lewicy. Ma dobre powody

Nienawiść klasy ludowej do lewicy jest tematem tabu w mainstreamowej debacie publicznej. Nawet na prawicy często mówi się eufemistycznie o niechęci czy obojętności. Ale to często znacznie silniejsze, negatywne emocje polityczne, wynikające z poczucia zdrady interesów wyborców, którzy w czasach triumfów postkomunistów nie ufali postsolidarnościowym liberałom.

Słaby wynik lewicy w wyborach samorządowych potwierdza dobrze znane fakty. Jej notowania od dawna pokazują dryf na obrzeżach wielkiej polityki. Nic dziś nie zostało z naiwnej wiary, że Czarny Protest da największy polityczny bonus formacjom zgromadzonym w Nowej Lewicy. Jeszcze mniej zostało z nadziei goszystek, że otwarty konflikt z Trzecią Drogą w sprawach aborcji przechyli poparcie raczej na stronę partii Włodzimierza Czarzastego niźli projektu Władysława Kosiniaka-Kamysza i Szymona Hołowni. Lewica stała się zakładniczką ultraliberalnych sił, które niewielkie socjalne korekty w swoim programie wprowadzają tylko