Rok rozstrzygnięć

Chwieje się strategia gospodarcza i polityczna, którą przyjęto w Unii pod wpływem Niemiec, będąca wyrazem ich przywództwa w Europie. Chodzi o politykę finansową, koncentrującą się niemal wyłącznie na dyscyplinie budżetowej, oraz o dotychczasową politykę w konflikcie ukraińskim, wykluczającą pomoc militarną dla Ukrainy przez dostarczanie broni i szkolenie armii ukraińskiej, stawiającą na sankcje gospodarcze i negocjacje z Rosją

Bunt Greków, którzy w demokratycznych wyborach powierzyli władzę lewicowej Syrizie, wywołał w establishmencie europejskim popłoch. W Berlinie i Brukseli obawiano się, że Grekom uda się zbudować koalicję wspierającą ich postulaty radykalnej zmiany polityki gospodarczej. Wydawało się, że Niemcy mogą zostać wyizolowane, a ich przywództwo zostanie zakwestionowane. „Czy wkrótce Merkel nie będzie miała w  Europie nic do powiedzenia?” – pytał „Die Welt” w przeddzień wizyty nowego premiera Grecji Ciprasa we Francji, obawiając się, że Hollande poprze Ciprasa i że potem w jego ślady pójdzie premier Włoch Renzi.
Pojawiły się także napięcia między Niemcami a Centralnym Bankiem Europejskim w związku z zapowiedzią tzw. luzowania ilościowego, czyli skupowania na wielką skalę z rynku wtórnego aktywów państwowych i prywatnych. Z tego powodu szykuje się kolejny pozew przed niemiecki Trybunał Konstytucyjny, przygotowany między innymi przez Alternatywę dla Niemiec.
Antyniemieckie Południe
Obawy niemieckie wobec działań nowego rządu Grecji były tym większe, że w Europie istnieją silne, choć często skrywane resentymenty antyniemieckie. Pamięć o II wojnie światowej ciągle ma istotne znaczenie. Cipras rozpoczął swoje urzędowanie od odwiedzin w Kaisariani, miejscowości pod Atenami, gdzie Niemcy rozstrzelali w czasie II wojny światowej 600 członków greckiego ruchu oporu. „Die Welt” komentował to wydarzenie następująco: „Odwiedziny tego historycznego miejsca były politycznym oświadczeniem. Wówczas Wehrmacht okupował...

[pozostało do przeczytania 72% tekstu]
Dostęp do artykułów: