O baśniach, sacrum i grozie życia.  „Żyli długo i szczęśliwie, póki nie umarli. Nieznane baśnie braci Grimm”

Boże Narodzenie to czas objawionych prawd, ludowych obyczajów i najpiękniejszych baśni. Katolicka tradycja oświetla i ogrzewa tajemnicami Objawienia to, co ludzkie. Sacrum i profanum dopełniają się w świątecznych zwyczajach. Piękno świątecznego stołu i bożonarodzeniowych dni ma nie tylko religijny, lecz także baśniowy urok. Choć w baśniach czai się też groza życia, co dobrze pokazuje książka „Żyli długo i szczęśliwie, póki nie umarli. Nieznane baśnie braci Grimm” w wyborze i przekładzie Elizy Pieciul-Karmińskiej.

Ludzie i narody potrzebują nie tylko wiary i mądrych mitów. Baśnie od wieków uczyły o pięknie i grozie życia, konieczności stawiania oporu przeciwnościom losu. Nierzadko opowiadały o tragizmie życia, dawały pocieszenie i surowe przestrogi. Także dziś powinniśmy dobrze znać baśnie, czytać je dzieciom. I sami musimy wyciągać z nich wnioski. To szczególnie ważne, gdy narcystyczna obyczajowość i psychospołeczna dyktatura pokolenia „płatków śniegu”