Nadzwyczajna kasta akademicka

W polskim systemie akademickim o awansach powyżej stopnia doktora decyduje garstka ludzi, jak wynika z badań nad funkcjonowaniem systemu awansów w latach 2012–2020 (Z. Koza, R. Lew, P. Stec w czasopiśmie „Sage Open”). 

To nie jest zaskoczenie dla znających „kuchnię” akademicką. Ale potwierdzenie takiego stanu rzeczy na drodze rozległych badań ma swoją wagę. W tym okresie funkcjonowała Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, która zastąpiła Centralną Komisję Kwalifikacyjną z czasów PRL. Nie chodzi o nazwy komisji, lecz o ich dokonania na polu utytułowania polskich kadr akademickich. Badacze podnoszą, że polski system awansów akademickich nie w pełni odzwierciedla zasługi dla nauki, a raczej związany jest z powiązaniami międzyludzkimi funkcjonującymi w domenie akademickiej. To uważają za ich główne odkrycie, ale to jest odkrywanie zjawiska powszechnie znanego i negatywnie wpływającego na stan nauki i edukacji wyższej w Polsce. Obserwacje funkcjonowania