„Wiedźmin” spójny i tęczowy

Nie ukrywam, że trzeci sezon „Wiedźmina” do premiery kojarzył mi się z zapowiedzią, że Henry Cavill żegna się z rolą Geralta z Rivii. Mówcie, co chcecie, ale dwa poprzednie sezony nie udźwignęły kultowej sagi polskiej pisarza. Stąd nie oczekiwałem wiele po nowym sezonie – ale miło się zaskoczyłem. To właściwie nie jest spoiler, bo wszyscy to już wiemy: Ciri ucieka z Aretuzy, czyli szkoły czarodziejek; bal czarodziejów na wyspie Thanedd kończy się krwawym przewrotem; Vilgefortz z Roggeveen okazuje się szwarccharakterem; Rience poluje na jasnowłosą księżniczkę.

Trzeci sezon to nieco mniej bijatyk z potworami i ludźmi (choć jest kilka pysznych, gamingowych scen walki), więcej romansowej fabuły. Ciri nie jest już dziewczynką miotaną przez fale losu; boi się Dzikiego Gonu, ale jest coraz bardziej świadoma siebie. I pewna swego – jest już przecież wiedźminką.

Wydaje się, że twórcom netfliksowej wersji „Wiedźmina” udało się w końcu uchwycić pewną równowagę