Spadający na głowę topór. Siedem włóczni wbitych w ciało. Męczeńska śmierć z rąk „psich głów” – Prusów rozwścieczonych misją ewangelizacyjną biskupa. A potem szybkie wyniesienie na ołtarze. I głęboki ślad w polskich dziejach i kulturze. 23 kwietnia 997 roku zginął zamordowany przez pogan św. Wojciech, patron Polski, Czech i Węgier. Relikwie świętego, obecnie rozrzucone po świecie, stanowiły bezcenną wartość dla rodzącego się Królestwa Polskiego. W życiu św. Wojciecha wielką rolę odegrała wizyta w klasztorze benedyktyńskim na Monte Cassino.
Św. Wojciech znany jest także pod łacińskim imieniem Adalbert. Mylą się jednak ci, którzy sądzą, iż imię Adalbert jest w łacinie odpowiednikiem słowiańskiego Wojciecha – Sławnikowic przybrał je bowiem najprawdopodobniej podczas bierzmowania w mogunckiej katedrze. Szafarzem sakramentu był arcybiskup Adalbert. A zatem Wojciech-Adalbert, tak moglibyśmy go nazywać. Przyszedł na świat w Libicach, stolicy rodzinnego księstwa
SUBSKRYBUJ aby mieć dostęp do wszystkich tekstów oraz lektora na gazetapolska.pl
Miesięczny dostęp do wszystkich treści serwisu www.gazetapolska.pl.
Masz już subskrypcję? Zaloguj się
* Masz pytania odnośnie subskrypcji? Napisz do nas [email protected]
