Obywatele Świętego Miasta

Autor Apokalipsy, nawiązując do antycznego świata, chce ukazać Jeruzalem jako doskonałe miasto w całym tego słowa znaczeniu. Opisana symbolicznie w formie kwadratu doskonałość Jeruzalem wskazuje na jego świętość. Zostaje ona dodatkowo uwydatniona przez trzeci wymiar – wysokość. Sześcian jako pełnia doskonałości był znany w tradycji Izraela. Święte Świętych (pomieszczenie, w którym w Świątyni Jerozolimskiej stała Arka Przymierza – przyp. red.) miało identyczną szerokość, długość i wysokość – po 20 łokci (w Nowym Testamencie łokieć to ok. 42–48 cm). Wynosząc jednak wymiary Miasta do niebywałych – w porównaniu z Sanktuarium – wielkości oddanych w symbolicznej pełni dwunastu tysięcy stadiów (stadion, stadie = 185 m – przyp. red.), wizjoner z Patmos podkreślił z naciskiem niewyobrażalną świętość Miasta, której źródłem jest Bóg.
 
Mury z bramami są dla miast naturalne. Czy w widzeniu św. Jana jest coś niezwykłego?

Rzeczywiście, w starożytności mury były elementem konstytutywnym miasta. Wieś nie posiadała murów. Obwarowania w Palestynie miały charakter obronny. Niebiańskie Jeruzalem cieszy się pełnią pokoju, całkowitego bezpieczeństwa. Bramy są wezwaniem do ciągłego oczyszczania się dla pielgrzymującego ludu i stanowią przestrogę, że nie wszyscy wejdą do nowego Jeruzalem.
 
Ale te bramy nie spełniają swojej funkcji, bo nie są w ogóle zamykane.

W symbolice otwartych bram Miasto Święte objawia pielgrzymującemu ludowi gotowość na ostateczne nadanie niebiańskiego obywatelstwa wszystkim przechodzącym przez bramy do wspólnoty życia i odpoczynku.
 
W centrum miasta stoi tron Boga.

Tron jest symbolem antropologicznym. Podkreśla godność oraz zdolność wpływu na drugich. Bóg jawi się jako absolutny Pan, Stwórca nowego porządku. Tylko On, który przez swoje wszechmocne słowo powołał pierwszy świat z nicości do istnienia, może powiedzieć: „oto czynię wszystkie rzeczy...
[pozostało do przeczytania 66% tekstu]
Dostęp do artykułów: