Potępianie bez konsekwencji

Wizyta prezydentów Polski, Litwy, Łotwy i Estonii w Kijowie miała jednego ważnego nieobecnego. Prezydenta Niemiec, który otrzymał od Ukrainy coś, co niemieckie media nazwały dyplomatycznym policzkiem.

Powodów było co najmniej kilka. Głównym jednak z całą pewnością jest konsekwentne pełnienie przez Niemców funkcji hamulcowego ostrych sankcji przeciwko Rosji. Brak zaproszenia dla prezydenta Niemiec wzmocniło nieśmiałe do tej pory krytyczne głosy, skierowane przeciwko ukraińskim politykom. Politycy SPD atakują Zełenskiego, pisząc, że „w trakcie wojny wydawał się wielki. Teraz stał się mały”. Czytamy, że są oni zirytowani, że „ukraiński rząd żąda od nas prawie wszystkiego, a nie chce widzieć u siebie prezydenta Niemiec”. Problem polega na tym, że Ukraina w sposób jasny i klarowny informuje, iż nie chodzi o słowa, deklaracje czy istotne w końcu, choć niewystarczające deklaracje prezydenta Niemiec, że jego wcześniejsza polityka budowania strategicznego sojuszu z