Azjatycka twarz Rosji

Czy w ogóle znamy twarz obecnej Rosji? Czy jesteśmy w stanie ocenić, jak myślą Rosjanie? Okazuje się, iż myślenie o tej „dobrej Rosji” wydaje się być niestety myśleniem czysto życzeniowym, marzeniowym. 

Od blisko 10 lat piszę o historii Rosji oraz stosunków polsko-rosyjskich na łamach „Gazety Polskiej” – mając przyjemność zapraszać też do pisania na ten temat stałych autorów działu Historia. Układa się to wszystko w długą, spójną narrację historiozoficzną. Jej zasadniczą treścią jest to, iż twarz Rosji nie zmienia się od wielu wieków. Zmieniać się może jedynie „makijaż”, puder, którym się ona maskuje, ale jej prawdziwe oblicze pozostaje takie samo. To ciągle twarz imperialnego agresora. Czy będziemy tu mówić o epoce pierwszego rozbioru Polski, czy Konstytucji 3 Maja, czy kolejnych rozbiorów, Targowicy, insurekcji kościuszkowskiej, czy wreszcie o epoce Rosji bolszewickiej i sowieckiej, epoce Katynia i łagrów – cały czas dostrzegamy fizjonomię mordercy ukrytą