Korupcja jest tu zasadą

Do tej pory polska polityka wobec Unii lawirowała pomiędzy absolutną służalczością a próbą znalezienia rozsądnego kompromisu. Symbolem i postacią tego pierwszego nurtu jest i zapewne pozostanie na lata Donald Tusk. Do tej drugiej roli wyznaczono Mateusza Morawieckiego. Idea powołania go na premiera, oprócz spraw gospodarczych, ściśle wiązała się z możliwością znalezienia takiego kompromisu w negocjacjach z UE, który będzie akceptowalny dla obydwu stron. Polska przedstawiła szereg kompromisowych propozycji. Problem w tym, że UE przestała być zdolna do porozumienia. To dziwny organizm, nakręcający spiralę represji wobec wszystkich, którzy mu się nie podporządkowują. Przełom nastąpił po wyjściu Wielkiej Brytanii z UE. Wcześniej kompromis był tak istotnym elementem działania UE, że wręcz uważano to za jej największą wadę. Po brexicie poznaliśmy zupełnie nowe oblicze Unii: oszustki, niedotrzymującej słowa, grającej wyłącznie na najsilniejszych. Co mnie skłania zresztą do tezy,