Krzywda słabych, triumf bezwzględnych

„Lokatorka” powstała na kanwie historii Jolanty Brzeskiej, działaczki lokatorskiej, spalonej przez mafię reprywatyzacyjną w marcu 2011 roku. To po części opowieść o dzikiej reprywatyzacji, po części – próba rekonstrukcji wydarzeń związanych ze śmiercią kobiety, która stała się ikoną lokatorskiego oporu w Warszawie.

Czekałem na ten film od wielu miesięcy. Liczyłem na więcej, ale i tak uważam, że „Lokatorka” ma spore szanse pokazać widzom, na jaką krzywdę skazano w III RP ludzi, których jedyną winą było to, że nie mieli dość pieniędzy, by skutecznie bronić się przed mafią reprywatyzacyjną. 

Ten obraz wprost pokazuje, że ci, którzy wpadli w sidła bezwzględnych, skorumpowanych ludzi, nie mieli co liczyć na jakiekolwiek wsparcie państwa. Samotność i niemoc, strach i śmierć ofiar dzikiej reprywatyzacji już na zawsze zostaną częścią historii III RP, państwa, które miało naprawić niesprawiedliwości poprzedniej epoki. Ale w praktyce okazało się nieczułe i