Pismo obrazkowe

Żyjemy w cywilizacji obrazów. Przynajmniej od czasu, kiedy wpływ na politykę uzyskały bardziej empatyczne od mężczyzn kobiety. Wiadomo, że jedno zdjęcie zapłakanej dziewczynki mocniej przyczyniło się do klęski Amerykanów w Wietnamie niż nieoczekiwana ofensywa Tet.

Wyobraźnię bardziej porusza jednostkowy obraz niż najbardziej przerażająca statystyka, a jak wiadomo, ludzkie emocje działają szybciej niż chłodny umysł. Nie bez powodu horda barbarzyńców z immunitetami wyła ostatnio w polskim Sejmie: „Gdzie jest ta głodna dziewczynka?”, nie zwracając uwagi na wszelkie ciągi przyczynowo-skutkowe i zamazując problem odpowiedzialności: kto wpakował tych migrantów w obecne tarapaty – choć winowajców jest wielu, bo poza Łukaszenką i Putinem trzeba zauważać jeszcze bezwzględnych handlarzy ludźmi i naiwność poszkodowanych. Od lat cywilizacja Zachodu, a wraz z nią również my, przegrywa tę wojnę obrazkową. Dwadzieścia lat temu krzyczała o tym „niewierząca katoliczka”