Dzieło Narodu Polskiego. Insurekcja, która musiała wybuchnąć

Polski zryw powstańczy w listopadzie 1830 roku był buntem przeciwko Rosji. Po ostatnim rozbiorze Polska zniknęła z mapy Europy. Iskra nadziei pojawiła się w roku 1812, kiedy cesarz Francuzów Napoleon I wyruszył na Moskwę. Jego klęska była także przegraną Polaków. Ale nieoczekiwanie, trzy lata później, car Rosji Aleksander I wystąpił na kongresie wiedeńskim z propozycją powołania na części ziem Księstwa Warszawskiego nowego tworu – Królestwa Polskiego. Pomysł zaakceptowały polskie elity. Starano się wykorzystać szansę, jaką dawała perspektywa namiastki polskiej państwowości w unii personalnej z Rosją.   Być może pomysł rosyjskiego cara miałby szansę na długą realizację, gdyby nie ciągłe ograniczania przez Rosję praw konstytucyjnych Królestwa oraz niewywiązanie się z obietnicy danej przez Aleksandra – przyłączenia do Królestwa Polskiego ziem zabranych wcześniej przez Rosję. Do tego doszła jeszcze aktywność młodej generacji Polaków, dla których romantyczna wolność tak