Charakter na twarzy małpy

W okresie oświecenia wydawano kolejne podręczniki, opisujące cechy charakteru na podstawie rysów twarzy, poszukiwano cech narodowych w fizjonomii obywateli poszczególnych krajów. W XIX w., od momentu upowszechnienia się dagerotypów i fotografii, pojawiły się kolejne opracowania, takie jak dzieło kryminologa Cesare’a Lombroso, który uważał, że w rysach twarzy przestępców kryją się możliwe do odczytania wrodzone inklinacje do popełniania określonych przestępstw. W XX w. metody fizjonomiczne używane były do rozmaitych rzeczy – od uzasadniania elementów ideologii faszystowskiej, po wspieranie eugeniki – niezwykle popularnej w latach dwudziestych wśród lewicowych intelektualistów.

W
[pozostało do przeczytania 68% tekstu]
Dostęp do artykułów: