Churchill, whisky, Tusk

A więc nie obchodzi mnie, czy pan premier pije i dlaczego tak często jakby odlatuje. Kompletnie nie interesuje mnie, czemu pan minister spraw zagranicznych jest niemal bez przerwy pobudzony, agresywny, nadpobudliwy i ma wciąż nieobecne spojrzenie. Obchodzi mnie natomiast jako obywatela, jak moje państwo jest zarządzane – chciałbym, by było mądrze, energicznie i sprawnie. A nie jest. O cnocie mądrości w przypadku obu panów mówić ani pisać nie chcę. Z litości. Energię Tusk wyładowuje na boisku, więc już do rządzenia brak mu siły. Co zaś do sprawności: obaj są całkiem sprawni – a Donaldinio nawet wybitnie – w rozgrywkach wewnątrzpartyjnych. Jak wyciąć w pień przyjaciela z boiska, jak oszwabić kolegę, jak zrobić kumpla w bambuko, jak podłożyć nogę i z uśmiechem na ustach wbić nóż w plecy partyjnemu towarzyszowi. Są więc Donek i Radek – że tak to określę – sprawni inaczej. Politycznie. Tyle że z tej wycinanki partyjnej polski podatnik ma g... G jak grawitację. Tusk w butach