Kobieta, wino i wierzba

„O europejskości Polaka najlepiej świadczy wierność własnemu narodowi” – pisał Jan Bielatowicz. Odżegnywanie się od polskości, czyli „zmianę narodowości”, nazywał „nowoczesnym koczownictwem”, które „wywodzi się z moralności i mentalności stepowej, azjatyckiej”. Był pisarzem, poetą, krytykiem literackim i jednym z ważniejszych polskich publicystów XX w. Urodził się 16 listopada 1913 r., równo 100 lat temu Na stole w rzymskiej knajpie stało dziesięć pustych flaszek po winie. Pod stołem – pięć butelek whisky, które dla oszczędności kupiono w sklepie. Znajomych zaprosił do lokalu pisarz Melchior Wańkowicz. Towarzyszyła im młoda dziewczyna – Zosia Górska. – Który to jest pan Bielatowicz? – spytała w pewnym momencie na ucho siedzącego obok niej mężczyznę. Jan Bielatowicz spojrzał na nią zdziwiony. – A dlaczego pani pyta? – Bo pan Melchior Wańkowicz mówił, że muszę być przygotowana na pijackie wybryki tego pana, który ugasiwszy pragnienie, zwykł przewracać stoły, tłuc szkło