Wytyczne 1 października 1939 roku 

Ta bitwa to ostatnie starcie Polaków z Sowietami w wojnie obronnej. Żołnierzy Korpusu Ochrony Pogranicza, skupionych w batalionach „Bereźne”, „Polesie”, „Rokitno” i „Sarny”, mieliśmy około 2 tys. wobec 1,2 tys. żołdaków Armii Czerwonej, wspieranych jednak 70 czołgami i 20 działami. O godz. 12 gen. Wilhelm Orlik-Rückemann zdecydował się zakończyć walkę, a część naszych sił dołączyła do Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” (walczyła z Niemcami do 6 października). Wziętych do niewoli czerwoni agresorzy rozstrzeliwali na miejscu (około 300 zaginęło bez śladu). Wcześniej KOP stawiał czoło sowieckiemu agresorowi na przykład na linii Słucz–Tynne, co opisał jeden ze świadków: „Porucznik Bołbott i jego żołnierze, w maskach gazowych na twarzach, obsługiwali karabiny maszynowe. Zadymienie w bunkrze było mordercze, bo sowieckie czołgi celowały w otwory strzelnicze. Bunkier obłożono materiałami wybuchowymi i wysadzono w powietrze. Prawdopodobnie obrońcy leżą pod gruzami do dziś. Ich nazwisk