Koalicja drżących pośladków

Koalicja trzęsących się półdupków – tak dziś nazwałbym coś, co pozostało po beneficjentach niemieckiego zamachu stanu, jaki – przy pełnym poparciu Unii Europejskiej – został w Polsce przeprowadzony w październiku 2023 roku.

Tusk miota się w coraz bardziej zaciskającej się sieci. W polityce zagranicznej jest otwarcie lekceważony przez prezydenta Francji Emmanuela Macrona. Jego ostatni protektor – obecny kanclerz Niemiec Friedrich Merz – darzy go osobistą niechęcią jako wasala znienawidzonej przez siebie Angeli Merkel, a Ursula von der Leyen – od przegranych wyborów prezydenckich uważa go za bezużytecznego i pozbawionego widoków na przyszłość. Do tego dochodzi jawna niechęć i lekceważenie ze strony prezydenta USA Donalda Trumpa. Okazuje się zatem, że Tusk nie ma kolegów ani sojuszników, a jego rytualne wspieranie ze strony polityków UE jest działaniem polegającym na tym, że lepiej popierać uległego idiotę, niż stawiać czoło komuś, kto myśli i ma własne zdanie. Mając