Podzwonne dla kabaretu

Udało mi się wymyślić kilka powiedzeń, które weszły do potocznego języka: „powtórka z rozrywki”, „polskie zoo”. Z mojego kabaretu „60 minut na godzinę” pochodzi też hasło „Życie przerosło kabaret”. Nieaktualne zresztą. Nie można przerosnąć czegoś, czego nie ma. A kiedyś? W zaplutej klatce PRL-u kabaret bywał skrawkiem normalności, okienkiem na świat wybitym przez obywateli w ślepym murze. W PRL-u kabaret był sztuką czasami najwyższą i na jego tle to, co zdarzało mi się oglądać potem, było co najwyżej produktem kabaretopodobnym. Kabarety PRL różniły się, rzecz jasna, stopniem odwagi, z wyjątkiem „karnawału solidarności” rzadko przemawiały pełnym głosem i otwartym tekstem, przeważnie dawały do zrozumienia. A potem inteligencką zabawę i swoistą wojnę śmiechu ze zniewoleniem zabiła, o zgrozo, demokracja i wolność. Polityka przeszła do sejmu, mediów, organizacji społecznych. Załamał się dotychczasowy podział my–oni. Przestała być potrzebna aluzja, a wymagania pozbawionej kompleksów