Drobinka optymizmu

Oglądając erupcję radości z powodu wyboru nowego papieża, myśli aż same kierowały się ku refleksji, że w dzisiejszym, coraz bardziej zatomizowanym, trawionym przez anomię świecie katolicyzm jest jedną z ostatnich sił zdolnych w tak niesamowity sposób łączyć ludzi. W tej wierze wciąż tkwi ta niebywała siła, zdolna przekraczać wszystkie przeszkody, tworzyć wspólnotę na przekór nawet najsilniejszym i najbardziej naturalnym barierom. Widać to było po ogłoszeniu wyboru konklawe. Telewizyjne kamery pokazywały radość z setek najróżniejszych miejsc. Setki milionów ludzi cieszyły się razem, niezależnie od języka, wieku, rasy, narodowości, etniczności, kultury czy statusu społecznego. W tym kontekście nic dziwnego, że widząc tę realizację realnej wspólnoty ponad różnicami, tak nienawidzą wiary wszyscy postępowi mesjasze. Nie mają wyboru, skoro usiłują przekonać świat, że tylko oni mają klucze do nowej „utopii”, czym usiłują legitymizować swoją władzę i zamordystyczne ciągoty. Zauważmy jednak