Wyklęty, Niezłomny „Hubal”

Swoim żołnierzom powtarzał: „Munduru nie zdejmę, nie było takiego rozkazu”. Major Henryk Dobrzański „Hubal” zginął w mundurze. Z bronią w ręku, 30 kwietnia 1940 roku pod Anielinem. Niemcy zmasakrowali ciało majora, wystawili je na widok publiczny, a następnie wywieźli i gdzieś ukryli. Wiedzieli dobrze, jak ważny był dla Kielecczyzny. Tak samo z żołnierzami niepodległości postępowali Sowieci i podporządkowani im komuniści. Nie tylko mordowali, lecz także wrzucali do bezimiennych dołów i wymazywali z pamięci, wyklinali. 28 września 1939 roku skapitulowała Warszawa, a tego samego dnia Sowieci i Niemcy podpisali drugi pakt Ribbentrop–Mołotow – „o przyjaźni i granicach”, domykając IV rozbiór Polski. Ale Polacy walczyli dalej. 27 września powstała Służba Zwycięstwu Polski. Major Dobrzański bił się dalej, po upadku Warszawy, po kapitulacji Helu, po bitwie pod Kockiem, w końcu po ewakuacji władz cywilnych i wojskowych przez Rumunię na zachód. Oddział Wydzielony Wojska Polskiego mjr. Hubala