Państwo Ponurej Anegdoty

Jedną z najmocniejszych literacko-reporterskich wizji piekła nadciągającego wraz z bolszewikami w 1920 roku, jest napisane przez Eugeniusza Małaczewskiego opowiadanie „Koń na wzgórzu”. Jeden z najzdolniejszych poetów i pisarzy pokolenia wchodzącego w dorosłość w dobie Wielkiej Wojny zmarł bardzo młodo, w kwietniu 1922 roku. Jeszcze w II RP mówiono o nim, że jest twórcą „zapomnianym”. To, co pisał Małaczewski, wynikało z jego osobistych doświadczeń i zetknięcia z potwornościami Związku Sowieckiego, kraju, który nazwał w swym opowiadaniu „Państwem Ponurej Anegdoty”.

„Koń na wzgórzu” to opowiadanie wstrząsające, a jednocześnie obnażające to, czym de facto był bolszewizm, zagrażający w roku 1920 nie tylko Polsce, ale i całej Europie. Osiemnasta z najważniejszych bitew świata (jej miejsce na liście lorda d’Abernona nie oznacza „ważności”, lecz wynika z chronologii) stanowiła batalię kluczową zarówno dla losów państwa polskiego, jak i całego obszaru cywilizacji łacińskiego