Bard wolnej Polski

Mogę wyznać szczerze, że całe dorosłe życie spędziłem z Janem Pietrzakiem. W moim przypadku zdanie ma sens podwójny. Spotkanie w 1967 roku i mój debiut w Kabarecie pod Egidą zdeterminował całe moje życie zawodowe i choć szybko poszedłem na swoje, pozostaliśmy przyjaciółmi. Twórczość Janka towarzyszyła mi, podobnie jak milionom Polaków, przez prawie sześć dekad, trudnych i pięknych, przygnębiających i wspaniałych.

Wielu kojarzy go z jedną piosenką-hymnem: „Żeby Polska była Polską”, w istocie napisał ich setki. W tym wiele świetnych, łapiących ducha epoki i wyrażających celnie, co nam w duszy gra i leży na żołądku. Nie zapominajmy przy tym, że często bywał kompozytorem – takie utwory jak „Czy te oczy mogą kłamać?”, „Pamiętajcie o ogrodach” czy „Chłopaki z naszej ulicy” to perły gatunku (autorzy tekstów: Osiecka, Kofta, Kreczmar). W dodatku czytając jego piosenki, łatwo zauważyć ich różnorodność. Pietrzak nie tylko porusza tematy ważne, ale i podejmuje satyrę obywatelską, jest