Szeryf Tusk i długopis Hołownia

W Polsce następuje próba implementacji rozwiązań, na które, z racji ich drastyczności, bezprawności oraz ryzyka wewnętrznej destabilizacji, nie zdecydowałby się żaden z rządów głównych państw UE. To, że Tusk i jego ekipa wkroczyli na teren swoistej systemowo politycznej terra incognita, że nawet oni nie bardzo wiedzą, czym się to skończy, bardzo wyraźnie widać po zmianie dyskursu Platformy Obywatelskiej oraz jej mediów.

Zacznijmy od oczywistości. Dyskurs, który wyniósł do władzy Platformę, nigdy nie był merytoryczny. Jego siłą było coś zgoła odwrotnego, kompletna atrofia, jeśli chodzi o konkretną treść polityczną. Skrajny populizm, którego podstawowym objawem była pozorna, wewnętrzna sprzeczność tej partii, mieszanie postulatów etatystycznych i wolnorynkowych, konserwatywnych i skrajnie lewicowych.

Nowa rzeczywistość

Określenie „pozorna sprzeczność” jest tu użyte, ponieważ i w tym tkwił najgłębszy aspekt populistyczny narracji PO, tak naprawdę były to tylko