Rechot

Kiedy wspominam smutne dni po 13 grudnia roku 1981, chyba najbardziej wbił mi się w pamięć rechot posłów w PRL-owskim sejmie, oklaskujących pułkownika Przymanowskiego lżącego pokonanych. Drugim zjawiskiem było wyrojenie się wszelkiego rodzaju miernot, które uznały, że oto wybiła ich godzina. Nadszedł ich czas. Nawet w przaśnym PRL-u siedzieli po kątach. Byli po prostu za słabi, ale teraz zwolniło się tyle lukratywnych miejsc… Nie zapomnę jednego takiego spotkania na ulicy. Grafoman z wielką czerwoną gębą, tolerowany z litości, który na mój widok zaczął wołać: Zwyciężyliśmy, zwyciężyliśmy! Potem pomiarkował, do kogo mówi – bezrobotnego przeciwnika – więc powtórzył ciszej „zwyciężyliśmy” i się zmył. Zapamiętałem jeszcze jedno z tamtych dni – pustych, szarych, kiedy zgiełk pracy, nagrań, koncertów i zebrań zastąpiła pustka bezczynności – że na moich oczach rozgrywał się wielki test prawdy. Widziałem wiele. Niewdzięczność wczorajszych przyjaciół, zdradę współpracowników (niektórzy, jak