Zakazana Marsylianka

Jest taka pieśń, w której pełno jest krwawych sztandarów, wezwań do walki z obcymi, którzy zagrażają fizycznie dzieciom i żonom. Pieśń namawiająca do przelewu krwi wrogów w imię miłości do ojczyzny. 

Przykładając do niej normy poprawności politycznej, należałoby ją uznać za faszystowską i raz na zawsze zabronić jej upowszechniania. Niestety, tą pieśnią jest „Marsylianka” – hymn Francji, liderki Unii Europejskiej. Paradoksalnie skłania ona do obrazoburczej refleksji, że może jednak mowa nienawiści jest w rozsądnej dawce potrzebna. Zwłaszcza gdy pozwala oddzielić dobro od zła, swoich od obcych i sens od bezsensu. Emocje zawsze będą dla ludzi ważniejsze od naukowych teorii, nawet po poddaniu ich mentalnej kastracji. W świecie idealnym, jaki propagują ci, którzy od dawna nie wierzą w Pismo Święte, są zapewne możliwe sceny, w których jagnię może beztrosko spać u boku lwa, a ptak obok węża, gdzie rozmaite panie Ochojskie mogą wpuszczać wszystkich, jak leci, pod