„Wyzwolenie” po rusku

17 września 1939 roku Sowieci „wyzwalali” nas razem z Niemcami, z tą różnicą, że Niemcy dokonali zbrojnej agresji, a Sowieci – wedle oficjalnej wersji – tylko „wkroczyli”. 

Rządy „pokoju i miłości”, mordując Polaków i zsyłając (znów) na Sybir, sprawowali do 22 czerwca 1941 roku, przegnani przez dawnych sojuszników spod znaku hakenkreuza. No i ostatecznie dzieci „wyzwolicieli” z 1920 roku „wyzwoliły” nas w 1944/1945. „Wyzwalali” szczególnie naszą młodzież – pokolenie II RP zostało wyrżnięte, a jego miejsce zajmowali przedwojenni komuniści, „ludowi” partyzanci czy politrucy tzw. Ludowego Wojska Polskiego, tacy jak słynny major/profesor Zygmunt Bauman. W ten sposób, metodą fizycznej eliminacji, drugi sowiecki okupant instalował w Polsce swoje pseudoelity. Ale mord założycielski 1944/1945 miał silnego sprzymierzeńca w postaci kłamstwa. Komunistyczna propaganda zbrodnię nazwała właśnie „wyzwoleniem”, a „wyzwolenie” oznaczało posyłanie przeciwników politycznych