Filozofia pogardy

Wiele jest rzeczy nieakceptowalnych w czymś, co winno być narodowym dyskursem, a jest jednostronną pyskówką. Emocje czy braki w wychowaniu można wprawdzie zrozumieć. 

Jednak najbardziej obrzydliwa jest demonstrowana na każdym kroku pogarda – nie tylko wobec kandydatów do ciał przedstawicielskich, lecz przede wszystkim okazywana tym, którzy gotowi są głosować na prawicę i stanowią znaczącą (może nawet większą) część narodu. Przy każdej okazji wmawia się im, że są nieudacznikami, frustratami, nieukami, swoistą czernią, w dodatku pozbawioną szacunku dla światłych elit i europejskich wzorców. Skąd wzięło się to przekonanie o wyższości, samouwielbienie wyjątkowych kast i ich bezpodstawne przekonanie, że wszystko im się należy? Osobiście nie widzę powodów, aby prof. Legutko miał uznawać wyższość prof. Hartmana, prof. Roszkowski podziwiać Longina Pastusiaka. Gdzie leżą źródła pogardy samozwańczych „lepszych” wobec tych uznanych za „gorszych”? Przyczyn należy