Warszawskie Dzieci patrzą na Niemca. Te wspomnienia zawsze będą bolesne

Wyobraź sobie, że jesteś dzieckiem. W Warszawie trwa powstanie. Do piwnicy, w której siedzisz skulony, drżący, przytulony do mamy, wpadają Niemcy. Zabijają wszystkich, mordują z zimną krwią, a ty żyjesz tylko dzięki temu, że pod stertą ciał najbliższych osób udało ci się zastygnąć w bezruchu…  A potem zostanie co? Jaki obraz i wspomnienie? Jaki lęk i jakie doświadczenie w duszy nosić będziesz przez całe życie, nie mogąc nigdy pozbyć się tego ciężaru? 

Niemcy. Czający się gdzieś niedaleko. Strzelający z broni maszynowej, podpalający budynki miotaczami płomieni, chowający się za czołgiem, wypuszczający w stronę barykad Goliata, by wybuchł i zabił wszystkich w okolicy. Wśród powstańców Warszawy były też dzieci i była młodzież, ale większość maluchów dzieliła los okrutnie cierpiących cywili. Jak ci najmłodsi postrzegali Niemców? Co zauważali ze swej dziecięcej perspektywy? W końcu z niej widzi się inaczej, głębiej, ostrzej. W końcu niewinność dziecięcego świata