Tusk we właściwych proporcjach

Donald Tusk stał się – w ostatnich latach – synonimem postaw, które kiedyś prezentowali Jacek Kuroń, Bronisław Geremek czy starzejący się już wyraźnie Adam Michnik. W tym wypadku nie są istotne nazwy kolejnych formacji politycznych, ale właśnie nazwiska polityków kreujących nad Wisłą kompradorski wobec Niemiec system działania i argumentacji. 

Niespodziewanie dużo energii musiał zatem Tusk poświęcić ostatnio, aby w sposób niekwestionowany znów stanąć na czele opozycji wobec rządów Prawa i Sprawiedliwości. Kiedy jednak, dzięki zorganizowanej przez PO i koalicjantów manifestacji, odzyskał niekwestionowany prymat wśród antyrządowej opozycji, nagle przestał bywać i zniknął z mediów. Wokół – pomimo kanikuły – rośnie przedwyborcza gorączka, a lidera… nie ma. Co więcej, coraz większym echem odbija się afera dodatkowych zarobków europosła PO Radosława Sikorskiego i jego źródełka setek tysięcy dolarów w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, które ponoć otrzymuje za