Wielki, skromny człowiek

Okrutnie bolesne jest pisanie o Bohdanie w czasie przeszłym. Trudno pogodzić się ze stratą człowieka, mistrza, jakich we współczesnej Polsce było niewielu. Rymkiewicz, Nowakowski czy Urbankowski – to ostatni wielcy z pokolenia wyrosłego w PRL-u, którzy potrafili mu się sprzeciwić z klasą, o którą następcom będzie trudno.

Być może w pamięci potomnych zostanie jako ostatni wielki romantyk. Człowiek odważny, niewahający się chodzić pod prąd, z niechęcią do działań stadnych. Jeden ze światlejszych umysłów naszych czasów, erudyta wielu specjalności, którego dzieła winny wejść do kanonu polskiego inteligenta, zwłaszcza prace o polskim romantyzmie czy Józefie Piłsudskim. Jego umiłowanie polskości poprowadziło go na wojnę ze wszystkim, co tej polskości zagraża. Tak rozumiem sens niezwykłych tomów – „Gniazdo Polskie”, „Bohaterowie i zdrajcy”, a także rzecz dla współczesnej łże-elity bluźniercza: „Czerwona msza”. Długi czas mijaliśmy się nieświadomi krzyżowania się