Biało-czerwona msza. Pamięci Bohdana Urbankowskiego

Odszedł Bohdan Urbankowski. Gdy umiera ktoś, kto był fenomenem, zjawiskiem odciskającym się na życiu literackim, obiegu historycznym, świecie poezji, filozofii czy wreszcie dziennikarstwa – trudno ująć w syntetycznym tekście rozmiar strat, żalu i bólu, które odczuwają wszyscy, dla których zmarły był nie tylko Przyjacielem czy Kolegą, lecz przede wszystkim Mistrzem i Autorytetem. Dla środowiska „Gazety Polskiej”, której Bohdan Urbankowski był jednym z najwybitniejszych piór, ta strata jest tym boleśniejsza. 

Wśród rozlicznych talentów, miał Bohdan Urbankowski te cechy unikalne, które powodowały, że ceniliśmy go (i cenimy nadal, gdyż jego spuścizna na szczęście zostaje) tak bardzo – to umiejętność opisywania tajników duszy polskiej, tkania opowieści o naszych dziejach narodowych przez „szkiełko” skierowane na romantyzm i neoromantyzm. Ale też został Urbankowski obdarzony przez Opatrzność czuwającą nad pisarzami rzadkimi przymiotami. Naprawdę rzadkimi, gdy