Sukcesja bez sukcesów

Za nami czwarty sezon głośnego serialu HBO MAX. To wystarczy, by widz oswoił się z wulgarnym językiem, który śmieszył tylko na początku, i z tym, że w sumie kolejny sezon to kolejne godziny „gadających głów”. 

„Potworniccy”, czyli rodzina z wielkiego medialnego konsorcjum, na każdym zakręcie labiryntu korytarzy biurowca w sercu NYC połyka noże i chodzi po brzytwie. Spotkania negocjacyjne przypominają karnawał zdrajców. Tak zwane dzieci, czyli troje dorosłych potomków wielkiego Logana Roya, są jak wychowane przez wilki zaszczute zwierzęta walczące o przetrwanie. Jeśli porównuje się korporację do dżungli, to „Sukcesja” tłumaczy, dlaczego – przeprowadzając nas przez wszystkie stadia patologii z domieszką rodzinnych konfliktów. Co jednak, gdy głowa wielkiej filmy odchodzi? W takim świecie hasło „umarł król, niech żyje król” nie przejdzie łatwo do realizacji. Żałoba potrwa zatrważająco krótko, a dzieci bez ojca będą poruszać się we mgle – jeszcze bardziej