Tęczowa hucpa na grobie dziecka. Teatr jako scena brutalnej walki politycznej

Artyści ze Szczecina postanowili perfidnie, politycznie i ideologicznie wykorzystać tragiczną, samobójczą śmierć dziecka do walki o prawa do ślubów osób LGBT. I zrobili to w sposób nieludzko krzywdzący, wstrząsający i potworny. Mowa o spektaklu „Spartakus. Miłość w czasach zarazy” w Teatrze Współczesnym w Szczecinie w reżyserii Jakuba Skrzywanka, dyrektora artystycznego tej instytucji.

Oburzaliśmy się, gdy w Teatrze Powszechnym w Warszawie jedna z aktorek ścinała piłą wielki drewniany krzyż („Klątwa”) lub wkładała w majtki stułę z wyhaftowanym krzyżem, co miało symbolizować genitalia męskie („Matka Joanna od Aniołów”). Biliśmy na alarm, gdy w Teatrze Nowym w Łodzi aktorzy mówili, że ofiary katastrofy smoleńskiej przyniosłyby większy pożytek, gdyby były zakopane w ziemi – wtedy by ją użyźniły („Smoleńsk Lite Show”). Artyści ze Szczecina dokonali jeszcze bardziej nieprawdopodobnego przekroczenia.

„Samobójstwo to