Elementarna sprawiedliwość

To będzie dla mnie bardzo osobisty tekst. Wyrok – wciąż jeszcze nieprawomocny – na dominikanina Pawła M. kończy pewien proces w moim życiu, a także – co może jeszcze ważniejsze – przywraca elementarne poczucie sprawiedliwości. 

Dominikanin, którego ekscesy i zbrodnie opisywała Komisja, której miałem zaszczyt być przewodniczącym, został właśnie skazany na cztery lata więzienia. Jego adwokaci zapowiadają apelację, wyrok nie jest prawomocny. Można jednak powiedzieć, że sprawiedliwości stało się zadość. Owszem, wyrok jest śmiesznie niski, ale trzeba pamiętać, że dominikanin był sądzony nie za wszystkie swoje przestępstwa, lecz jedynie za te ostatnie, które nie uległy przedawnieniu. Nie został więc skazany za wielogodzinne bicie pasem jednej ze studentek z duszpasterstwa, któremu przewodził, ani za brutalne – a usprawiedliwiane religijnie – gwałty. Te sprawy, niestety, uległy przedawnieniu. I choć, moim zdaniem, one też powinny być osądzone – bo w istocie