Reduta Ordona nad Morzem Czarnym

Postępaki z wiadomej gazety zaatakowały po raz kolejny polską szkołę. Tym razem poszło o to, że uczniowie ukraińscy uczący się w Polsce będą przerabiać „Redutę Ordona” Mickiewicza, czyli, jak uważa Salon, arcydzieło ksenofobii, wstecznictwa i nacjonalizmu. 

„Przecież po drugiej stronie mogli być żołnierze z Ukrainy” – szydzą. Na pewno byli! Podobnie jak polscy poborowi z ziem zabranych, gnani pod knutami do ataku, i, co gorsza, polscy oficerowie, którzy w noc listopadową stanęli po stronie okupanta, jak nie przymierzając dziadkowie z KPP dzisiejszych redaktorów. Zastanawiam się, co jest tu paskudniejsze: ignorancja czy zacietrzewienie. Trudno znaleźć w całej literaturze wiersz bardziej adekwatny do sytuacji, w której garstka obrońców, posiadająca jedynie 6 armat, zmaga się nawałą despotyzmu. Idealnie pasuje też wizerunek cara: „Gdzież jest król, co na rzezie tłumy te wyprawia? / Czy dzieli ich odwagę, czy pierś sam nadstawia? / Nie, on siedzi o pięćset mil