Operator z okienka

„Po co ten cały film?” – pyta przechodzień operatora. „Też się zastanawiam” – odpowiada filmowiec. „Film balkonowy” jest próbą zamknięcia świata w kadrze. Oto reżyser, scenarzysta i operator w jednym – Paweł Łoziński – staje na balkonie z kamerą i zaczepia przechodniów. Pyta ich, „jak radzą sobie z życiem”. Odpowiedzi – jak można się było spodziewać – są bardzo różne.

Pokazują pragnienia, lęki i poszukiwania każdego z nas. W sumie jesteśmy tak bardzo różni, a jednocześnie tak mocno do siebie podobni. Intryguje historia Roberta, byłego kryminalisty, i pani Jadzi, która mimo upływu kilkunastu lat nie może się pogodzić z utratą męża. Nawet dla nich, choć są z zupełnie innych światów, znaleźć można wspólny mianownik: tęsknotę za ciepłem i szukanie miejsca w świecie. To urocze. A jednak nie da się oprzeć wrażeniu, że film, choć silny swoimi bohaterami, jakże indywidualnymi przecież, zdaje się być boleśnie łatwy do powielenia. Że można postawić kamerę w każdej