Panowie, policzmy gwiazdki

Chciałem na Święta napisać neutralny felieton o choinkach, które z roku na rok są z nami coraz dłużej, najpierw stawiane nieprzyzwoicie wcześnie przez handlowców, a potem trzymane przez ludzi najdłużej, jak się da. 

Ot, choćby dlatego, że ostatnio śnieg z reguły przychodził do nas w styczniu, czasem nawet w lutym, i dopiero wtedy ozdobione świątecznie drzewka na prywatnych posesjach zyskiwały pełnię swojego piękna, a kolorowe lampki tę naturalną białą czapę. Aż człowiek łapał się na myśli, że czeka na święta, które przecież już były, bo nastrój robił się przedświąteczny bardziej niż karnawałowy. Jak zawsze jednak w te obyczaje, motywowane trochę komercją, a trochę wahaniami klimatu, wmieszała się polityka i inżyniera społeczna. Kilka lat temu patrzyliśmy z dystansu na zachodnie zwyczaje, gdy zamiast świąt nagle pojawiły się „season” i „holidays”, a to niespodziewanie przyszło i do nas. W awangardzie jak zawsze stanął warszawski ratusz, nawet nie pamiętam