Polnische Polizei. Wierność faktom i dlaczego niektórzy mają z tym problem

Udział policji granatowej, czy „tak zwanej polskiej policji”, w eksterminowaniu Żydów podczas wojny jest od jakiegoś czasu jednym z tematów publicznej debaty – m.in. za sprawą publikacji prof. Jana Grabowskiego „Na posterunku. Udział polskiej policji granatowej i kryminalnej w zagładzie Żydów”. Dobrze, że istnieją też takie książki, które przedstawiają sprawę w sposób niezafałszowany – jak choćby wydana przez IPN „Policja granatowa w Generalnym Gubernatorstwie w latach 1939–1945” pod redakcją dr. Tomasza Domańskiego i prof. Edyty Majcher-Ociesy. 

Profesor Grabowski swoich intencji nie kryje – pisze o nich wprost we wstępie do swojej pracy, odwołując się do wydanych w 2016 roku przez MSZ wytycznych dla polskich placówek dyplomatycznych, by zwracać uwagę na pojawiające się w przestrzeni medialnej nieprawdziwe sformułowania, które „fałszują rolę Polski w czasie II wojny światowej”. Grabowski przytacza te „błędne kody pamięci”: „polskie ludobójstwo”, „polscy