Po walce o pana Sławomira powinniśmy być dumni z Polski

Gdy zamykaliśmy ten numer naszego tygodnika, nie wiedzieliśmy, czy rząd Rzeczypospolitej wygra dramatyczną walkę o życie swojego obywatela, którego z taką piekielną determinacją od wielu dni chcą uśmiercić instytucje brytyjskie. Bezbronny człowiek w wyniku nieszczęśliwego wypadku znalazł się w tragicznej sytuacji.

Oczywiście stan jego zdrowia nie daje gwarancji, iż nawet po wyciągnięciu go z pazurów zwyrodnialców w kitlach w Plymounth powiedzie się choćby minimalna poprawa jego stanu, a być może nawet nie uda się go na dłuższą metę uratować. Ale w tym strasznym stanie można przywrócić mu choćby godność. Dać szansę odejścia w spokoju, bez męczarni, w poszanowaniu jego człowieczeństwa. Każdy z nas jest sobie w stanie wyobrazić umieranie z pragnienia i głodu. Ci, którzy skazywali na takie cierpienie innych, choćby w obozach zagłady, są powszechnie potępiani, a ci, którzy takim samym sadyzmem wykazują się wobec kompletnie bezbronnych ludzi, dziś określani są