Selfie z ajfona. I to ma być tragedia?

Noc rozpraszają pomarańczowe światła latarni. Na peronie tłoczą się tysiące osób. Jest naprawdę zimno. Ludzie ściskają się, klęczą, płaczą. Są wykończeni. Dzieci opierają główki na kolanach rodziców, w większości nie mają już sił na łzy. Wszędzie policja, funkcjonariusze mają przy pasach przytroczone pistolety i pałki. Mijają kolejne godziny. Upragniony pociąg wciąż nie nadjeżdża. Nie wszyscy dostali się na peron. Reszta koczuje na gigantycznym śmietnisku, które rozciąga się wzdłuż torów By przetrwać chłód nocy, ludzie rozpalają ogniska. Jakiś chłopiec osunął się w hałdę śmieci, tuż przy ogniu. Nie ma sił iść dalej. Na torach leży pluszowy miś bez jednego ucha. Opuszczony przyjaciel jakiegoś dziecka. Po śmieciach biegają szczury i jaszczurki. W pewnym momencie na dworcu poruszenie. Jest pociąg. Policjanci ustawiają się w szpalery, przepuszczają kolejne osoby z tobołami, krzycząc, poszturchując, szarpiąc. Ludzie potykają się, bagaże wylatują im z rąk. Wstyd, ach,