Poznań, Radom, Ursus – czyli ludzie pracy 

Gdy opowiada się komuś o tym, jak wyglądały kolejne, w następujących po sobie dekadach, protesty Polaków przeciwko władzy „ludowej”, to zawsze i nieodmiennie dostrzeżemy w nich powtarzający się motyw o ludziach pracy. To połączenie postulatów życiowych dotyczących cen czy sposobu życia w zniewolonym państwie szło razem z postulatami dotyczącymi wolności jako takiej. Na transparentach poznańskich pojawiały się zarówno słowa: „Chleba!”, „Pracy!”, ale i „Wolności!”. Gdybyśmy sobie tak przeszli wszystkimi rocznicami z okresu komuny, nie tylko tymi okrągłymi, o których piszą autorzy działu „Historia” w tym numerze tygodnika „Gazeta Polska”, to dostrzeglibyśmy ten sam charakterystyczny rys: to właśnie od dołu, od zwykłych ludzi szedł impuls do tego, by ze złą władzą walczyć. To również ludzie pracy – nie tylko robotnicy, ale wszyscy ludzie, którzy przez uczciwą pracę, a nie partyjne układziki zarabiali na chleb – mieli odwagę głośno krzyczeć, dopominać się o swoje prawa czy manifestować