Misja – utopić „Potop”

Szwed, przyznając Henrykowi Sienkiewiczowi Nobla, mówi, że to forma przeprosin za potop szwedzki. To jedna z humorystycznych scen w zaprezentowanym przez Teatr Telewizji spektaklu „Potop” w reż. Michała Siegoczyńskiego. Tymczasem przeprosić powinni twórcy przedstawienia, którzy z wielkiego dzieła uczynili „sienkiewiczowski kleks”, kpiąc przy tym z Jezusa Chrystusa.

Współczesny Andrzej Kmicic to żołnierz, który wypina pierś do orderów „za przemoc od dziecka ukierunkowaną w słusznej sprawie”. Choć plansza otwierająca spektakl niesie informację, że sztuka powstała na motywach „Potopu” Henryka Sienkiewicza, ten zapewne swojego dzieła by nie poznał. Twórcy z Teatru Wybrzeże z Gdańska wymyślili pełną bluzgów parodię przypominającą kabaret najniższych lotów.

Prowokacja ma tu polegać na odwróceniu sensów. Wywróceniu do góry nogami nie tylko tego, co napisał Sienkiewicz, lecz także tego, po co w ogóle narodowa epopeja powstała. Kmicic u Siegoczyńskiego nie ma więc ochoty być